In het kort
- Vraag
- Ik wilde verkennen wat generatieve AI betekent voor beeld, als volgende stap na mijn fotografie, en dat werk tonen zoals het bedoeld is.
- Aanpak
- Ik maak de reeksen, geef elke reeks een eigen concept en kunstrichting, en bouwde er met agentic coding een eigen platform voor.
- Opgeleverd
- Een publieke site waarop elke reeks een eigen vorm heeft, met beelden die snel en scherp binnenkomen, op een fundament dat kan meegroeien.
Van fotograaf naar beeldmaker
Sinds 2009 fotografeer ik mensen: huwelijken, gezinnen en ook modeshoots. In 2023 begon ik beelden te maken met generatieve AI, en dat voelde niet als een breuk, maar als de volgende stap. Ik gebruik dezelfde taal als achter de camera: licht, lens, stof, houding, de plek waar iemand staat. Alleen staat er niemand meer voor de lens.
Flesh & Fiction is de plek waar dat werk samenkomt, in reeksen om traag naar te kijken. Eén zin draagt het project: It is not about realism versus artificiality. It is about how easily one becomes the other.
Een sluitend businessplan ligt er nog niet. Wel afgewerkt werk op een publieke site, een manier van werken die ik voor elke nieuwe reeks kan herhalen, en een technisch fundament dat kan uitgroeien tot een volwaardig product.
Wat het een opdrachtgever kan bieden
De reeksen op de site zijn vrij werk, maar dezelfde aanpak past op de campagne of het project van iemand anders: een modelabel dat een collectie lanceert, een cultuurhuis met een festival, een merk met een archief vol foto’s. Wie het portfolio bekijkt en zelf iets in gedachten heeft, kan mij inschakelen voor de visuele uitwerking:
- Een reeks rond een idee, met een concept dat ze samenhoudt, zoals elke reeks hieronder er een heeft.
- Een eigen kunstrichting: palet, letters, lay-out en ritme, afgestemd op die ene reeks en niet uit een sjabloon.
- Beelden die op elkaar aansluiten: dezelfde persoon, dezelfde plek en hetzelfde licht over een hele reeks.
- Bestaand werk opnieuw tot leven: een archief van echte foto’s uitbreiden met nieuwe beelden, met een eerlijke naad ertussen, zoals in Noir Elegance.
- Een presentatie op het web die de reeks toont zoals ze bedoeld is, snel en scherp op elk scherm, desnoods als eigen microsite.
Dat aanbod is in opbouw, en het groeit mee met wat de technologie kan: bewegend beeld, en geluid.
Wat volgt, bestaat uit twee delen die je los van elkaar kunt lezen. De reeksen toont elke reeks met haar concept en een video. Hoe het gemaakt is gaat over het platform, hoe de beelden ontstaan en hoe ik bouw.
De reeksen
Elke reeks vertrekt van een eigen idee, en krijgt een kunstrichting die de beelden aanvult. Liever meteen weten hoe het gemaakt is? Spring naar dat deel.
Noir Elegance: de naad blijft zichtbaar
Noir Elegance begint bij echte foto’s: een modeshoot die ik in 2015 fotografeerde, in zwart-wit tegen een ruwe industriële grond. In 2023 werd die shoot het vertrekpunt voor nieuwe beelden met generatieve AI. De vraag van de reeks: welke horen bij elkaar?
Dat verband wordt gemeten, niet verondersteld, en het resultaat is eerlijker dan verwacht: het beeldmodel leende een sfeer, geen compositie. Waar een paar standhoudt, staan foto en beeld naast elkaar, met de naad letterlijk in beeld. De andere frames staan alleen, met één regel eronder: gefotografeerd of gegenereerd. Vier wegen leiden door de reeks, van één frame per scherm tot het hele werk tegelijk, als op een lichttafel. Bekijk Noir Elegance op fleshfiction.studio (opent in een nieuw venster).
Zahara: beelden die gedeeld werden
Achttien beelden van stof in de lucht: chiffon, organza en tulle, in kamers van stof en gekleurd licht. De prompts zijn geen beschrijvingen, maar een woordenlijst uit het vocabularium van de modefotografie, voor elk beeld blind geschud. Niemand schreef deze beelden. Ze werden gedeeld, zoals kaarten.
Die woorden bouwen ook de pagina’s: in eighteen covers wordt elk beeld een tijdschriftcover met zijn eigen woorden als coverlines, en in the gust wordt de scroll één horizontale baan van stof. Omdat de reeks bestaat dankzij het toeval, schudt elke weg de beelden opnieuw, en wisselt zelfs de kunstrichting mee. Bekijk Zahara op fleshfiction.studio (opent in een nieuw venster).
Gold Ground: iconen van niemand
Negenenveertig vrouwen, frontaal en met een aureool, voor een grond van kleur die geen plek is. Gold Ground leent zijn taal van de iconenschilderkunst, waar goud geen achtergrond is, maar een manier om de ruimte af te schaffen. Een icoon is een oppervlak waarin iemand aanwezig kan zijn. Hier is het verguld en stil, en er komt niemand.
Eén regel stuurt het ontwerp: goud ligt op een rand, nooit in een vlak. Een scherm weerkaatst niets, dus doen positie en beweging het werk. In the procession trekken twee kolommen aan twee snelheden voorbij, en je kunt ze niet allebei vasthouden. In gilt edge ligt de gouden rand aan de kant waar het licht in het beeld vandaan komt. Bekijk Gold Ground op fleshfiction.studio (opent in een nieuw venster).
Side by Side: vijftien vragen, vijfendertig antwoorden
Twee vrouwen op een granieten bergkam, wollen sjaals in de wind, de camera laag. Side by Side kwam voort uit vijftien instructies, die samen vijfendertig antwoorden gaven. Niemand beklom die kam, en de camera die de instructies telkens beschrijven, heeft niemand vastgehouden.
Kaders van exact hetzelfde formaat geven geen ritme, dus haalt de reeks het uit de dag zelf. De ingang is een kam van negen uren licht, van grauw naar goud, die opengaat waar je hem aanwijst, en the weather deelt alle beelden in over vijf luchten, van mist tot schemer. Bekijk Side by Side op fleshfiction.studio (opent in een nieuw venster).
Novi: een dossier dat nooit sluit
Een loods, een lichtplan en een choreografie, afgeteld voor dansers die nooit scherp in beeld komen. De vrouw in het midden heeft een naam en een leeftijd, maar in elk frame is ze een andere vrouw: alles is consequent, behalve wie ze is.
Het licht is in deze beelden een getekend object: tl-buizen uitgesmeerd tot balken, een wig door nevel, een ladder van schaduw. Zo werd het licht de brug naar de lay-out. The count telt af in achten: het beeld beweegt nooit, de wissel wel. En the file behandelt haar als een dossier dat niet sluit, omdat het gezicht nooit overeenkomt. Bekijk Novi op fleshfiction.studio (opent in een nieuw venster).
Hoe het gemaakt is
Achter de reeksen staan een eigen platform, een eigen taal voor beeld en een manier van bouwen die ik nog volop aan het leren ben.
Eén platform, geen sjabloon
Een reeks krijgt een eigen kunstrichting omdat die de beelden aanvult: kleuren, letters en lay-out komen uit de reeks zelf, niet uit een sjabloon. Daarom heeft de gedeelde code zelf geen kunstrichting, en hoeft geen reeks op een andere te lijken. Elke reeks opent ook meerdere wegen om erdoor te gaan, en daarin mag je verdwalen. Wat de weg wijst, blijft wel altijd leesbaar: verdwalen is een ontwerpdoel, vastzitten niet.
De eigenlijke opgave is beelden leveren: groot, in volle resolutie en toch snel, op elk scherm. Tests in een echte browser bewaken bij elke wijziging dat alles blijft werken en toegankelijk blijft.
Hoe de beelden ontstaan
Elk beeld begint bij taal. Ik werk met een eigen Lexicon van zes pijlers, om een beeld te ontleden en een nieuw samen te stellen: Flesh (lichaam en gebaar), Fiction (ruimte en licht), Garment (stof tegen het lichaam), Vibe (de emotionele temperatuur), Lens (het mechanische oog) en Sound (wat het beeld zou laten horen). De woorden komen uit fotografie, mode en film, nooit uit holle superlatieven.
Kiezen is het halve werk: wat in een reeks komt, wat eruit gaat, en in welke volgorde. Voor nieuwe reeksen werkte ik een productieketen uit, getest op proefreeksen: per reeks een concept en een shotlijst, beelden die in batches in de cloud ontstaan, en een contactblad om uit te kiezen. De proeven leerden wat een reeks samenhoudt: één vast anker voor het gezicht, en voor elk beeld exact dezelfde referenties, anders drijft een personage weg.
Hoe ik bouw
De code van Flesh & Fiction schreef ik niet zelf, maar met agentic coding: ik beschrijf wat er moet komen en waarom, de AI bouwt, test en documenteert, en ik beoordeel het resultaat in de browser, op een telefoon en op een groot scherm. Veel van wat beter werd, werd beter omdat ik ernaar keek, niet omdat een test rood werd. Een project dat zelf over AI gaat, is daar een goede oefengrond voor.
Want agentic coding is een vaardigheid die je opbouwt, en er komt meer bij kijken dan een vraag stellen: het werk scherp omschrijven, het resultaat kritisch beoordelen, en bewaken dat het geheel blijft kloppen. De markt rond AI beweegt ook snel, in beeld, video, geluid en code tegelijk, en bijblijven hoort bij het werk. Zo raakt dit ene project aan heel wat technologieën.
Wat het oplevert, voelt als superkrachten. Ook al kan ik veel zelf, ik loop nooit meer vast: waar ik niet verder kan, helpt de agent me verder. En veel kan in parallel lopen. Minder werk is het daarom niet per se, wel meer werk tegelijk.
Mijn werk zit in wat de technologie niet beslist: de beelden en wat in een reeks komt, het concept van elke reeks en het Lexicon, de kunstrichting en de regels die haar beschermen, en welk ontwerp gebouwd wordt, met welke details. Ook de ontwerpen kwamen deels van AI, als richtingen om uit te kiezen.
Beeld en klank in beweging
De video’s in dit artikel zijn een eerste stap naar bewegend beeld. Het zijn composities in HTML, opgebouwd uit de beelden, letters en kleuren van elke reeks en uit opnames van de live site, en elke video vertelt het concept van zijn reeks. Ook het geluid is in code gemaakt, zonder opnames: het vertrekt van wat het Lexicon van een reeks over klank zegt. Zet het geluid aan met de knop op de video.
Wat er nog komt
Flesh & Fiction is een studie, en wat volgt, zijn plannen. Na de video’s die de reeksen tonen, komen beelden die zelf bewegen, gemaakt met generatieve AI, en geluid dat bij een reeks hoort, ook op de site zelf. Nieuwe reeksen komen via de productieketen, met terugkerende personages en de prompt bewaard naast het beeld, zodat elke reeks ook haar herkomst kan tonen.
Of het een studio wordt die opdrachten uitwerkt, een plek voor eigen reeksen, of allebei, ligt nog open. Het platform is erop gebouwd om mee te groeien, ook als het er honderd reeksen worden.
